Het is zaterdagmorgen. Je staat al in de keuken terwijl de rest nog slaapt. Niet omdat je zo vroeg wakker wilde worden, maar omdat er weer een lijstje in je hoofd zit wat af moet. Je doet het met liefde. Maar van binnen kijk je al tegen de dag op voordat hij is begonnen.

Als ze vragen hoe het met je gaat, draai je de vraag zo snel mogelijk terug naar de ander. Over jezelf praten voelt alleen maar ongemakkelijk. En ach, wat heb je ook te zeggen? Het doet er toch niet echt toe.

Onderweg naar huis speel je het gesprek na in je hoofd. Heb je iets verkeerds gezegd? Was je te stil of juist te veel aanwezig? Een bekend twijfelgevoel bekruipt je.

Het was maar een simpele vraag. Of je even een paar uurtjes wilt komen helpen. Het komt niet uit, maar voor je het weet hoor je jezelf ja zeggen. Je verantwoordelijkheidsgevoel heeft gewonnen.
Onderweg baal je van jezelf. Je baalt van je ja. Maar had je nee gezegd, je kent jezelf, dan had je je de hele avond schuldig gevoeld. Dus eigenlijk was er geen goede keuze.

Soms bekruipt je een gevoel van somberheid of leegte. Maar je schudt het snel van je af. Want wat heb jij nou helemaal te klagen? Er zijn mensen die het zoveel moeilijker hebben. Je telt je zegeningen, zet je schouders eronder en gaat door. 
Alleen verdwijnt het gevoel niet.

Er liggen weer schoenen op de mat. De vaatwasser is weer niet leeggeruimd en je had het nog gevraagd. Voor je het weet hoor je je eigen stem, feller dan je bedoelde.
De stilte daarna is erger dan de opmerking zelf. Want dit ben jij niet.
Of toch wel? Steeds vaker vraag je je dat af.